Κατερίνα Μπαζιάκα

Κατερίνα Μπαζιάκα
Κατερίνα Μπαζιάκα

Έκθεση ζωγραφικής με τίτλο
Αιγαίο, ταξίδια στο αρχιπέλαγος

Αίθουσα Εμμανουήλ Ροϊδη
Τετάρτη 12 Αυγούστου
έως Παρασκευή 31 Αυγούστου

Ώρες λειτουργίας:
10:30-14:00 και 18:30-22:00

Βιογραφικό

Ο καμβάς της ζωής μου πήρε χρώματα γραμμές και σχήματα από τον τόπο που μεγάλωσα, σ' ένα μικρό βιομηχανικό οικισμό στην Βοιωτία.
Εκεί τέλειωσα το γυμνάσιο και όπως όλοι οι επαρχιώτες βρέθηκα στην Αθήνα να φροντίσω για τις σπουδές μου.
Η πρώτη επίσκεψη μου όταν έφτασα στην Αθήνα ήταν η Εθνική Πινακοθήκη, το Μπενάκειο Μουσείο, η Ακρόπολη και το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Στα μάτια μου η Αθήνα φάνταζε τότε σαν το κέντρο της γης.
Γράφτηκα στη σχολή σχεδιαστών και παράλληλα δούλευα σε Μελετητικά Γραφεία.
Αγαπούσα το σχέδιο, όμως ερωτευμένη ήμουν με την ζωγραφική.
Παρακολουθούσα σαν ακροάτρια τη σχολή Καλών Τεχνών, ( χάρη ενός πολύ καλού φίλου), διάβαζα την ιστορία της τέχνης, προσπαθούσα να καταλάβω όλα αυτά τα ντόπια και δυτικά Ρεύματα της τέχνης που φυσικά δεν είναι ξεκομμένα από την κοινωνική και πολιτική ζωή. Άρχισα να ξεχωρίζω σιγά -σιγά τον ρεαλισμό, τον ιμπρεσιονισμό, τον κυβισμό, τον σουρεαλισμό, όμως εγώ ήθελα ένα σχολειό που να στηρίζεται στην παρατήρηση, στο συναίσθημα στην ανακάλυψη ένοιωθα στριμωγμένη μέσα σ΄ένα εργαστήριο.
Από καθαρή τύχη βρέθηκα να δουλεύω με μια σπουδαία γυναίκα άνθρωπο και Αρχιτέκτονα την κ. Ηβη Αγγελοπούλου, αγαπούσε την καθαρότητα, την λιτότητα, το φως, μεγαλωμένη και η ίδια σε μια πόλη πλημμυρισμένη στο φως στο γαλάζιο του ουρανό και της θάλασσας την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κόρη του ζωγράφου Αριστομένη Αγγελόπουλου.μου έμαθε το μέτρο την κλίμακα τα μυστικά στο σχέδιο, στη ζωγραφική τους κώδικες επικοινωνίας και έτσι πορεύτηκα ανάμεσα στο σχεδιαστήριο, τη σχολή, τις γκαλερί, στις διαλέξεις και μετά από όλα αυτά καθόμουν με εμένα και ζωγράφιζα το δικό μου έργο με τα μάτια του νου και της ψυχής, κλέβοντας χρώματα από τα λιόδενδρα της Άμφισσας, τα υφαντά κιλίμια της Αράχοβας, τις μορφές από τα ψηφιδωτά του Οσίου Λουκά, τα γήινα χρώματα του κάμπου της Κοπαΐδας και τα πρόσωπα των μαυροντυμένων γυναικών του Δίστομου.
Αργότερα ταξίδεψα στο Αιγαίο, αγάπησα την λιτότητα και την καθαρότητα, παρακολουθούσα τους όγκους τις σκιές ανάλογα με την πορεία του ήλιου, τα χρώματα που έπαιρνε ο ουρανός και όλα τούτα τα μετέφερα στο χαρτί.
Κατάλαβα ότι ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο σπουδάζεις στο μεγαλύτερο σχολείο.
Τα ταξίδια μου άρχισαν από την δύση, περνούσα ώρες ατέλειωτες σε Μουσεία, Πινακοθήκες, Γκαλερί, εργαστήρια.
Στο εργαστήρι του Αγγελόπουλου στο Παρίσι έμαθα για την Αίγυπτο και γοητεύτηκα από τα υπέροχα κολάζ τα λάδια και τις προσωπογραφίες του.
Έργα λουσμένα από τον Αλεξανδρινό ήλιο, τη φρεσκάδα της Μεσογείου και το άρωμα της Ανατολής.
Στο κέντρο μοντέρνας τέχνης ΜΠΟΜΠΙΝΤΟΥ οι νέες τάσεις και προτάσεις, νέοι καλλιτέχνες με όνειρα και φαντασία από διάφορες χώρες με διαφορετικές κουλτούρες, στους υπαίθριους καλλιτέχνες της Μονμάρτ, της Φλωρεντίας, στην Ισπανία συνάντησα τον Γκάουντι, τον Νταλί, επισκέφθηκα τον Πικάσο και υποκλήθηκα στον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο (τον Έλληνα).
Αισθάνθηκα τόσο ασήμαντη μετά από όλα αυτά που είδαν τα μάτια μου που δεν τολμούσα να πιάσω το μολυβί για αρκετό χρονικό διάστημα.
Για το μόνο που αισθάνθηκα περήφανη ήταν η καταγωγή μου, πιστεύω ότι οι Έλληνες βρίσκονται ανατολικά της δύσης και δυτικά της ανατολής χωρίς να είναι δύση αλλά ούτε και ανατολή, είναι το σμίξιμο δύο πολιτισμών, γι' αυτό θα πρέπει να δω την δύση από την ανατολή, έτσι άρχισα τα ταξίδια μου.
Ακολούθησα τον δρόμο του μεταξιού, μας τον έδειξε ο πολιτισμικός κατακτητής Αλέξανδρος ο Μακεδόνας.
Από την Κωνσταντινούπολη ως την μακρινή Κίνα και από εκεί μια βόλτα στη λεκάνη της Μεσογείου , στη θάλασσα των μεγάλων πολιτισμών και συγκρούσεων.
Στις αποσκευές μου κουβαλούσα χρώματα, αρώματα, μουσικά ακούσματα, φιγούρες γυναικών και ανδρών και με τούτα τα δάνεια της ανατολής έφτιαξα το δικό μου παραμύθι.
Tον Ιούνιο του 1997 τόλμησα να μοιραστώ το παραμύθι μου κάνοντας μία έκθεση όχι σε συμβατικό χώρο κάποιας γκαλερί αλλά σ'ένα περιβάλλον που υπήρξε χώρος δουλειάς, φορτισμένος από το πέρασμα γενεών εργασίας, ανάμεσα σε ξεχασμένα ανταλλακτικά μηχανών και πεσμένων σουβάδων ήταν το εργοστάσιο « Γκλαβάνη » απομεινάρι της βιομηχανικής εποχής στο Βόλο. Από τότε τα ταξίδια μου στην ανατολή συνεχίστηκαν και τον Μάιο του 2004 έκθεσα την δουλειά μου (το παραμύθι της Ανατολής) στο Δημοτικό κτίριο ΣΠΙΡΕΡ.
Επειδή όλοι οι δρόμοι (υδάτινοι, των καραβανιών, του μεταξιού) συναντούνται στην Μεσόγειο, ταξίδεψα στην θάλασσα του πολιτισμού, των μεγάλων αντιθέσεων και συγκρούσεων και η καινούργια ενότητα της δουλειάς μου (ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ) εκτέθηκε στο Δημοτικό κτίριο του Διαύλου το χρονικό διάστημα από 11-5 έως 21-5-2006.
Eυχαριστώ τη ζωή γιατί μέσα από τα ταξίδια μου στην Aνατολή και την Μεσόγειο μέσα από τα χρώματα της ερήμου του γαλάζιου ανατολίτικου ουρανού, την νωπή ακόμη στην μνήμη μυρωδιά των μπαχαρικών, των παζαριών την καθαρότητα και λιτότητα σε γραμμές, και φόρμες της Μεσογείου και των ανθρώπων με τα μεγάλα μάτια σαν άλλη ταξιδευτής μόνη μέσα σε χωριά, πόλεις και έρημους ανακαλύπτω τελικά ότι το τραγούδι και η προσευχή των άλλων δεν είναι παρά και η δική μου προσευχή και το τραγούδι, όπως λέει και o Xιλιανός τραγουδιστής Victor Jara.
Kαι μία παραίνεση: ταξιδέψτε, εμπνευστείτε....

...........Mα αληθινοί ταξιδευτές είναι εκείνοι που φεύγουν μονάχα για να φύγουν, καρδιές λαφρές καθώς μπαλόνια, το μοιραίο τους ποτέ δεν τ' αποφεύγουν, χωρίς να ξέρουν το γιατί, πάντοτε λένε: Eμπρός .

Beaudelaire