Μ. Φρέρης

Εκτύπωση

"Ludicare pericolosamente" του Μ. Φρέρη

την .

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0
ΧειρότεροΚαλύτερο 

Δεν είναι πολύ μακρινή η εποχή που η σοβαρότερη απειλή της ανεξαρτησίας του Έλληνα δικαστή ήταν η πίεση της εκτελεστικής εξουσίας. Χάρης σε θεσμικές βελτιώσεις της και σε εξελίξεις που επέτρεψαν την ανάπτυξη πολιτικοκοινωνικών αντιβάρων, η απειλή αυτή φαίνεται πια περιθωριακή, αν όχι ολοσχερώς εξουδετερωμένη.

Σε παλιότερο άρθρο μου είχα επισημάνει ως σοβαρότερο πλέον κίνδυνο της δικαστικής ανεξαρτησίας, ως το υποκατάστατο των μακαρία τη λήξη, κυβερνητικών επεμβάσεων στη δικαιοδοτική μας νεοτερικότητα, την ενδεχόμενη αδυναμία του δικαστή ν’ απεξαρτάται, κατά την άσκηση των καθηκόντων του, από την ίδια του την ιδεολογία και να υπεισέρχεται, όπου αυτό είναι αναγκαίο ή απλώς επιτρεπτό, στην ιδεολογία του δημοκρατικά νομιμοποιημένου νομοθέτη. Οι πρόσφατες εμπειρίες μας, μεταξύ άλλων, και από το δικαστικό χειρισμό του εσχάτως, τουλάχιστον εν μέρει, διαλευκανθέντος μεταπολιτευτικού τρομοκρατικού φαινομένου ανέδειξαν, παράλληλα με τον αμέσως προηγούμενο, κι έναν άλλο κίνδυνο που σκιάζει την ελευθερία της δικαστικής κρίσης. Την αμφίστομη δαμόκλεια σπάθη της έλξης από τον ένα ή τον άλλο πόλο του περί το τρομοκρατικό φαινόμενο κοινωνικού διχασμού. Γιατί μπορεί η άλλοτε σχεδόν πλειοψηφική ευμένεια προς τους υπό ιδεολογικό μανδύα φονιάδες να έχει υποχωρήσει σε μονοψήφια ή, εν πάσει περιπτώσει, αμελητέα ποσοστά αλλ’, έστω και συρρικνωμένη, παραμένει εξαιρετικά θορυβώδης. Κι εξαντλεί, μέχρι καταχρήσεως, με την επίκληση δήθεν παραβιάσεων της την πρακτική τυποποίηση της προστασίας των ατομικών ελευθεριών. Και από την άλλη προελαύνουσα πλέον επικοινωνιακώς αντιτρομοκρατική οργή τείνει να υποβαθμίσει ανεπίτρεπτα τις, επιτέλους γενικής, και επί των κοινωνικά απεχθέστερων περιπτώσεων, ισχύος, εγγυήσεις των ελευθεριών αυτών. Ο τρομοκράτης που ίσως μέχρι στιγμής διαφεύγει τη σύλληψη, ο ανομολόγητος ιδεολογικός συμπαραστάτης των τρομοκρατών που μεταμφιέζει την αλληλεγγύη του σε υπεράσπιση των άλλοτε ιδεολογικώς καταφρονητέων ατομικών δικαιωμάτων αλλά, κι από την άλλη, το αγανακτισμένο θέμα της τρομοκρατίας ή ο απλώς διχασμένος για ασφάλεια κοινωνός προκαλούν φυγόκεντρες από την ενδεδειγμένη δικανική ουδετερότητα και ψυχρότητα ροπές.

Παρ’ όλη αυτή τη “μεταμοντέρνα” αμφίπλευρη πολιορκία της δικαστικής ανεξαρτησίας κατά την παρούσα, εκ νέου οριακή, πρόκληση της δικαιοσύνης μας, οι μέχρι σήμερα κινήσεις της χαρακτηρίζονται από ιδανικό συνδυασμό αποτελεσματικότητας και αυστηρής προσήλωσης στους ουσιωδέστατους για την εξασφάλιση των ατομικών ελευθεριών δικονομικού τύπους. Την επιτυχία της σ’ αυτές τις δυσκολότερες ίσως κατά την εξαιρετικά ολισθηρή μεταπολιτευτική της διαδρομή εξετάσεις η δικαιοσύνη μας οφείλει βέβαια, κατά σημαντικό μέρος, και στην αντιτρομοκρατική ομοφωνία των πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Κυρίως όμως την οφείλει σε δικές της δυνάμεις. Που, παρά τις καθιερωμένες δημαγωγικές των εκάστοτε αντιπολιτευομένων, επέβαλαν, κατά το μάλλον ή ήττον, στην πολιτική ηγεσία τις ιδανικές επιλογές για τις κορυφές της δικαιοδοτικής ιεραρχίας. Με μια ηγεσία που από τους δικαστικούς λειτουργούς γίνεται αισθητή ως ασπίδα της δικαιοσύνης έναντι της κυβέρνησης και όχι ως πολιορκητικός της τελευταίας, ανεπίληπτες δικαιοδοτικές επιδόσεις της πρόσφατης και εν πλήρει εξέλιξει “τρομοκρατικής” περιπέτειας της ελληνικής δικαιοσύνης είναι απολύτως φυσικές.


Μάρκος Δ. Φρέρης